ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪੋਵਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ‘ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁੰਦਰ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਵਾਗਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ—ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਕੋਈ ਹਵਾ ਤੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜੋ ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲਾਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅੱਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਾਲਾਮਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ? ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹਨ?' ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।' ਉਸ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ।' ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਤਿਥਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਸਵੀਕਾਰੇ। ਆਖ਼ਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਈ ਕਲਮਾਸ਼ੀ (ਸ਼ਬਲਾ) ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਆ, ਜਲਦੀ ਆ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਉਤਮ ਆਤਿਥਿਆ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ।' 'ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ ਵਰਖਾ ਕਰ, ਹੇ ਕਾਮਧੇਨੂ। ਝੱਟੀ, ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ—ਠੋਸ, ਤਰਲ, ਚਟਣ ਵਾਲਾ, ਚੂਸਣ ਵਾਲਾ, ਰਸਦਾਰ, ਅਨਾਜ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਸਭ ਪੈਦਾ ਕਰ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਇਆ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸ਼ਹਦ, ਗੰਨੇ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਰਾਬਾਂ, ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਸਾਦਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਤੇ ਸੁਵਾਦਲੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਏ, ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨ, ਰਸਦਾਰ ਦਾਲਾਂ, ਦਹੀਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਪੂਰ ਗੁੜ ਵਾਲੇ ਵਿਆੰਜਨ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਉਸਦੇ ਘਰਦੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਸੇਵਕ—all ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।