ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਅੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਹ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਰਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭੇਦ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਰਾਮ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਰਾਮ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਖ਼ਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਤੰਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਰਾਜਕਾਜ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਇਹ ਅਟੱਲ, ਅਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਜਿੱਤੂ ਵੀਰ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਰਾਮ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਰਾਘਵ ਲਈ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਇਹੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।” “ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਚਮਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਬਲ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਗ੍ਰੀਵ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਮਲ ਲਗੇ ਹਨ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਾਲਾ, ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” “ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕ ਲੱਖ ਨੂੰ ਕੋਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੌ ਕੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ੰਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਸ਼ੰਕੁ ਅਤੇ ਸੌ ਮਹਾਸ਼ੰਕੂਆਂ ਨੂੰ ਵਰਿੰਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਵਰਿੰਦ, ਸੌ ਮਹਾਵਰਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਪਦਮ, ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਪਦਮਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਪਦਮ ਅਤੇ ਸੌ ਮਹਾਪਦਮਾਂ ਨੂੰ ਖਰਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਖਰਵ, ਸੌ ਮਹਾਖਰਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਓਘਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਓਘਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਓਘਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਕਰੋੜ, ਸੌ ਸ਼ੰਕੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਸ਼ੰਕੂ, ਸੌ ਵਰਿੰਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਵਰਿੰਦ, ਸੌ ਪਦਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਾਪਦਮ, ਸੌ ਖਰਵ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਇਕ ਮਹਾਓਘਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਓਘਿਆਂ ਦੀ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਜੂਮ ਬਣਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗ੍ਰੀਵ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਫੌਜ ਇਕ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਵੈਰੀ ਦੀ।” “ਹੁਣ, ਵਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕੰਡ ਦੀ ਉਨਤੀਸਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।” ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕੀਤੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹਾਦੁਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਾਂਬਵੰਤ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੁਮੁਦ, ਨੀਲ, ਨਲ, ਗਜ, ਗਵਕਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਠਾਹਰ ਕੇ ਡਾਂਟਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। “ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸਮਝਾਉਣ ਜਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਰੀਤਿਕਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਚਾਹੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਅਰਥ ਕਰੀ ਹੈ; ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ; ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ। ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।” “ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਭ ਸੁਖਦਾਈ ਜਾਂ ਅਸੁਖਦਾਈ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਓ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ, ਲੱਜਤ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੈਕਾਰਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਫ਼ੌਰਨ ਜਾਸੂਸ ਲਿਆਓ।” ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।