ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ—ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ—ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸੂਰਮੇ ਸਨ: ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ। ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ, ਤਾਕਿ ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਸਕਣ। ਰਾਮ ਆਪ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਤਿੰਨ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਅਜੇਯ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ—ਸੁਲਹ ਕਰ ਲਓ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛੱਬੀਵੀਂ ਸਰਗਾ। ਜਦ ਸਾਰਣ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਰਦਾਨਾ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲੈਣ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਤੂੰ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂ। ਭਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਹਿਮਾਲਾ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਪਲਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਦੋ ਗੁਪਤਚਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਖੀ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਹਨ, ਕੌਣ ਸੂਰਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੌਣ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨ? ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕਿਸ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੌਣ ਹਨ? ਸਾਰਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।" ਸਾਰਣ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਫੌਜ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਜ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ ਹੈ। ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨੀਲ ਨਾਮਕ ਸੂਰਮਾ ਮੁਖੀ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਉਸ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਜਨਕ ਪੁਤਰੀ ਬਾਰੇ ਵੇਖ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ। ਅੰਗਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਲ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਕੱਸਦੇ, ਘੁਰਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਾਨਰ ਹਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ, ਅਜੇਯ ਤੇ ਭਾਰੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ—ਅੱਠ ਲੱਖ ਤੇ ਦੱਸ ਕਰੋੜ—ਇਸ ਅੱਗੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਿੱਟਾ, ਚੰਦੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਚਲ ਅਤੇ ਭੈੰਕਰ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੂਰਮਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ over, ਸਮਰੋਚਨਾ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਕੁਮੁਦ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਲੰਮੀ, ਮੋਟੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਤਾਮਬੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਫਿੱਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਥਾਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ, ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸਦਾ ਵਿਂਧਿਆ, ਕਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਹਿਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸुदਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਰੰਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨਾ ਕੰਬਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਦੇਖੋ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾ ਕੇ ਘੁਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।