ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ “ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ!” ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ; ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹਨ—ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ; ਵਿਭੀਸ਼ਣ; ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਫਾੜਣ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਮ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰੀਏ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰੀਏ।” ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਸਾਰਣ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚ ਅਤੇ ਮਰਦਾਨਾ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਣ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ। ਪਰ ਤੂੰ, ਮੀਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਣ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਚਿੱਟੇ, ਹਿਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਲਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਜਾਸੂਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ 'ਚ ਕੋਣ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਕੋਣ ਵੀਰ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਣ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ? ਸੁਗਰੀਵ ਕਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੌਣ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਤਾਓ।” ਸਾਰਣ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਵਾਨਰ ਜੋ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਖੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੱਜਣਾ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਲੰਕਾ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਗਰੀਵ—ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ।” “ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਵੀਰ ਮੁਖੀ ਨੀਲਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਢੀ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਲਟਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਵਾਨਰ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਲਈ ਉਹ ਇੰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਇੰਦਰ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਪਣੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।” “ਅੰਗਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਲਾ ਵੀਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਸੇਤੁ (ਪੁਲ) ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਣਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਵਧਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਨ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ—ਅਠ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ—ਉਸ ਦੀ ਪਿਛੇ ਹਨ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪੀਸਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਚਿੱਟਾ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਚਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।” “ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਸਮਰੋਚਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਕੁਮੁਦ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਲੰਬੀ ਤੇ ਮੋਟੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਪੂੰਛ 'ਤੇ ਤਾਂਬਾ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਫੀਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਥਕਣ-ਰਹਿਤ ਵਾਨਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪੀਸਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਤੇ ਲੰਬੀ ਜੂ ਵਾਲਾ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਂਧਿਆ, ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਸਹਿਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਮਹਿਲਾ, ਉਹ ਰੰਭਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਖੀ ਵਾਨਰ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੀਸਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦਿੱਤਾ।