ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤਾਲ, ਅਨਾਰ ਦੇ ਬੂਟੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਵਿਭੀਤਕ, ਕਰੀਰਾ, ਬਕੁਲਾ ਤੇ ਨਿੰਬਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਢੇਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਥਾਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਪੱਥਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ੇਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਮਾਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਮਾਪਦੇ। ਨਲਾ ਨੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਵਾਨਰ ਢੀਠ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਛੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਦੇ; ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ, ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ, ਦੈਤਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਬੀਹ ਯੋਜਨ ਤੁਰੰਤ ਬਣਾਉਣ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਇੱਕ-ਵੱਧ ਕੇ, ਇਕੀ ਯੋਜਨ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ, ਬਾਈ ਯੋਜਨ ਬਣਾਇਆ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇਈ ਯੋਜਨ ਪੁਲ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਵੇਲਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਨਲਾ ਦਾ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਲ, ਮਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਤੀ ਤਾਰੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੇਵ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਨਲਾ ਦਾ ਪੁਲ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਵਾਨਰ, ਕੁਦਦੇ, ਤੈਰਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ, ਅਸੰਭਵ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪੁਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦੇਖੀ। ਜਦ ਪੁਲ ਬਣਦਾ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਪੁਲ ਚੌੜਾ, ਸੋਹਣਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੁਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਤਦ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਹਨੁਮਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਅੰਗਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਕਾਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ।" ਇਹ ਦੋ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਸਕਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਣਗੇ; ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵੇਗਾ। ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਹੋਰ ਫੌਜ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਪਾਸਿਆਂ ਚਲਦੇ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੁਝ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ; ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ। ਵਾਨਰ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ 'ਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨਲਾ ਦੇ ਪੁਲ 'ਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜੜ੍ਹ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਸੀ। ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਸ ਅਜੋਬੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ, ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰੋ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਮ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਈਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਤੇ ਫਲ ਲੈਏ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਯੁੱਧ-ਪੰਗਤ ਬਣਾਈਏ, ਹੇ ਲਖਸ਼ਮਣ।" "ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਡਰਾਉਣੀ ਆਫ਼ਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ, ਵਾਨਰ, ਰੀਛ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੱਤਿਆ ਹੋਵੇਗੀ। ਹਵਾ ਗੰਦੀ ਚੱਲਦੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਲਦੇ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗਦੇ। ਬੱਦਲ, ਜੋ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਹੀਰਦੇ, ਕਰੜੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ।" "ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉੱਤਲ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਡਿੱਗਦੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਰੋਦੇ, ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।