ਰਾਘਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਉਬਲੇ ਹੋਏ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਖੁਦ ਸਾਗਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਉਦਯਾਚਲ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਨੀਲੇ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਖ਼ਾਲਸੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਣਿਜ ਪਾਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਚ ਇਕ ਹੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹਲਕੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਗਰ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਵਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਲੜ੍ਹਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਗਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਦੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਹਨ, ਸਦੀਵੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਹਾਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਉਥਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਉਲਟ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਰੋਕ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਹ ਲਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਪਾਰ ਕਰੇਗੀ, ਮਗਰਮੱਛ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨਗੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸੁਣ: ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡਾਂ?" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਮੇਰਾ ਇਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰੁਮਕੁਲਿਆ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਉੱਥੇ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਡਾਕੂ, ਆਭੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਉੱਥੇ ਵਰਤ।" ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੀਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਮਰੁਕਾਂਤਾਰ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ। ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਕ੍ਰੰਦਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ, ਇਕ ਕੂਆਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ 'ਜਖ਼ਮ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਸਦਾ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਰੁਕਾਂਤਾਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਥੇ ਮਰੁਭੂਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਹੋਣਗੇ, ਰੋਗ ਘੱਟ ਹੋਣਗੇ, ਫਲ-ਮੂਲ ਵੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਪਿਆਰ ਵੱਧੇਗਾ, ਦੁੱਧ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।" ਇੰਝ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰੁਭੂਮੀ ਕਈ ਹੋਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਤਰ ਜਲ ਗਿਆ, ਤਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਨਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਏ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ; ਧੀਰਜ, ਸਮਝੌਤਾ ਜਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ—all ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਪੁਲ ਬਣਦੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਾਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।' ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਜ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ।" ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਵਾਨਰ-ਸੇਨਾ ਦੇ ਆਗੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਥਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਧਾਵਾ, ਬਾਂਸ, ਕੁਟਜ, ਅਰਜੁਨ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਤਿਨਿਸ਼ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।