ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਅਚਾਨਕ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਉਲਝਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹਾ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਸਾਗਰ ਦੇਵਤਾ ਖੁਦ ਉਭਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਉਦਯਾ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਜਗਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੀਲੇ ਪਤ्थਰ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਗਰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਣੇ ਹੋਏ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ, ਹਲਕੀ ਕੰਪਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ। ਸਾਗਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਸਮੇਤ ਨਦੀਆਂ, ਵੱਡੇ मगरਮੱਛ, ਉਲਝਲ ਅਜਗਰ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਘਵਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: “ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਵਾਯੂ, ਆਕਾਸ਼, ਜਲ ਅਤੇ ਅੱਗ – ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਅਣਟੁੱਟ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਵੀ ਇਹੀ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਗਹਿਰਾ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਹਾਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇਗਾ। ਨ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਨ ਲੋਭ, ਨ ਡਰ – ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਲ-ਰਾਸੀ, ਜੋ मगरਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸੈਨਾ ਪਾਰ ਹੋਵੇਗੀ, मगरਮੱਛ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਠੋਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਸਥਾਨ – ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਹਾਂ ਤੀਰ ਅਣਫ਼ੈਲ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡਾਂ?” ਸਾਗਰ ਨੇ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ Drumakulya ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ। ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਪਾਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ੀਲ ਡਾਕੂ, ਆਭੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀ, ਮੇਰੇ ਜਲ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਮਹਾਂ ਤੀਰ, ਰਾਮਾ, ਉਥੇ ਵਰਤੋ।” ਸਾਗਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, Marukāntāra ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜੀ, ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਜਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੂਆਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਜ਼ਖ਼ਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਦਾ ਜਲ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਰਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੇ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਜਲ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਿਆ। Marukāntāra ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਰੇਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਰੇਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: “ਇਹ ਖੇਤਰ ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲਾ, ਘੱਟ ਰੋਗ, ਵੱਧ ਫਲ-ਮੂਲ, ਵੱਧ ਪਿਆਰ, ਵੱਧ ਦੁੱਧ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਰੇਤ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਖੇਤਰ ਜਲ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਰਾਘਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਨਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਲਾ ਉਭਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਂ मगरਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਤਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ – ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਡਰਾਉਣ ਸਮੁੰਦਰ, ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਘਵਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ।” “ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਤੋਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ: ‘ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।’ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅੱਜ ਹੀ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ।” ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਵਾਨਰ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਆਗੂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।