ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਆਲਸੀ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਹੰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਧੈਰਜ, ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ—ਇਹ ਗੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਫਲਦੇ ਹਨ, ਅਯੋਗਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਸਟ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸਜ਼ਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵਡਿਆਈ।" ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਵੇਖ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣਗੇ; ਤੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਚਿਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਧੜ, ਸਾਂਪਾਂ, ਸੰਖਾਂ, ਸੀਪਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਕਾਰ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਸ ਮਕਾਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਧੈਰਜ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।" ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿਆਂਗਾ—ਵਾਨਰ ਪੈਰਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣ। ਅੱਜ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤਟ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨੀਤ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਵਾਸਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨੇਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਅਣਜਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼, ਜਲਦੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਪ ਡਰ ਗਏ। ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸੰਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਚਾਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਪ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਬੜੀ ਅਲੋੜੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠੀਆਂ। ਵਰਨ ਦਾ ਘਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਲਟੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸੱਪਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰਕੇ, ਗੂੰਜਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ ਨਾਲ ਅਗਿਆਤ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਕਰੋ!" ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਮੁਰਾਦ ਸਮੁੰਦਰ ਬਾਰੇ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ "ਹਾਏ!" ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਕਰੋ!" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧਕਾਂਡ ਦੀ ਬਾਈਂਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਰਕ ਸਮੇਤ ਸੁੱਕਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ। ਜਦ ਤੇਰੇ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੱਟ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਪੈਰਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣਗੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਵਿਅਰਥ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇਂਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ। ਹਨੇਰਾ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਛਾ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ-ਨਦੀਆਂ ਛੇਤੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸੂਰਜ-ਚੰਦ, ਤਾਰੇ, ਸਾਰੇ ਟੇਢੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜੀਆਂ, ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਹਾਰ ਗਏ ਉਹ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਗਏ, ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲੇ, ਜੀਵਾਂ, ਲਹਿਰਾਂ, ਪਾਣੀ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਐਸਾ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।