ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ 'ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸੁਭਾਗੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਸੰਤੋਖ, ਧੀਰਜ, ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ – ਇਹ ਗੁਣ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਯੋਗ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਸਮਝੌਤੇ ਨਾਲ ਨਾ ਤੌਹਿਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਨਰਮਦਿਲੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਕਨਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਵੇਖ, ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਪੈਣਗੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣਗੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਦੇਖੀਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਧੜ, ਸਾਂਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸ਼ੰਖ, ਚਿੱਪਾਂ, ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਲ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਕਰਾਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਕਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਨਰ ਪੈਦਲ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਣ। ਅੱਜ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਢੇ ਤਟਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਖੇ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਣ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ, ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿਤਾ। ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਪਾਣੀ – ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵਾਰਗੀ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ। ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਕਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਠ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਨਹੀਂ! ਐ ਰਾਮ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਚਿਰ ਤੱਕ ਦਿਖਾ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੁਕਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ "ਹਾਏ!" ਆਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਨਹੀਂ ਕਰੋ!" ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਈਵਾਂ ਸਰਗ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਾਤਾਲ ਸਮੇਤ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜਲ ਸੜ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤਲੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਉਠੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਪੈਦਲ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣਗੇ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਵਾਸ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇਂਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਣ ਛੱਡ ਗਈਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਟੇਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਬੱਦਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਬੱਦਲ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਅੱਗ ਛੱਡਦੇ, ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਗਰਜ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ। ਅਦਿੱਖ ਜੀਵ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੜਿੱਕੇ ਹੋਏ। ਉਹ, ਜਲ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਭ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਤਟ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਪਰੇ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਿਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਦਰਤ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠੀ।