ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਰੋਸਾ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਹਮਲਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਰਾਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਵੈਰੀ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਉਸ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਸਮਝੋ; ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!" ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਸ਼ੱਕ ਜਤਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਉਤਸ਼ਕਤ ਸੁਪਰੀਤਕਰਤਾ ਸੀ, ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਖੜੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਾਨਰ-ਰਾਜ ਨੇ ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਕਯੁਕਤ ਅਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਚਿਰਕਾਲੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਵਾਨਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਆਦਰਸਹਿਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ, ਸ਼ੌਰ, ਧਰਮ, ਸਥਿਰਤਾ, ਸਾਵਧਾਨੀ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਏ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਰਕ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸਣ।" ਇਸ 'ਤੇ, ਅੰਗਦ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੈਰੀ ਪਾਸੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਅੰਗਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਲੁਕ-ਝੁਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਜਿਹਾ ਨੁਕਸਾਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲਾਭ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗੁਣ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸ 'ਚ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਜਾਸੂਸ ਲਗਾ ਦਿਓ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਲਾਕ ਜਾਸੂਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੁਣ-ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਦੋਸ਼-ਰਹਿਤ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੈਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਗਲਤ ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ 'ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈੰਦਾ, ਜੋ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ-ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਕਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਇਰਾਦਾ ਸਮਝੋ—ਕੀ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਿਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨੇ ਨਰਮ, ਅਰਥਪੂਰਨ, ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸੰਖੇਪ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਵਕਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ। ਹਨੁਮਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸਤਿ ਬੋਲਾਂਗਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਵਜੋਂ, ਨਾ ਕਿ ਵਾਦ, ਵਿਰੋਧ, ਉਚੀਤਾ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਲਾਭ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਉਸ 'ਚ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ ਹੈ—ਉਹ ਕਾਰਵਾਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਬਿਨਾ ਠੀਕ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਯੋਗਤਾ ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਅਤੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।