ਗੌਤਮ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਉਸ ਪਾਪਣ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੰਜਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਮਹਾਤਮਾ ਗੌਤਮ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਪ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿਓ।" ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਢਾ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਢੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਮੇਢਾ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਢੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਟ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਦਿਓ।" ਅੱਗ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮੇਢੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਲੈ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਿਸ਼ਫਲ ਮੇਢੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਤਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਮੇਢੇ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਔਖਾ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜੀ ਪਾਲੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਔਖੀ ਪਹੁੰਚ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਔਖੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਗੌਤਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤਿਥੀ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ; ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤੇ ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!"—ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਅਹਲਿਆ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਰਾਮ ਦਾ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਗੌਤਮ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚਤ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਜਾਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਨਕ ਦੀ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣਯੋਗ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।" ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਜਨਕ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਏ। ਯਜਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ, ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ। ਜਨਕ ਨੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਆਦਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਉਸ ਤਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ। ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਤੇ ਧਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।