ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਰਭਿਕਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਨਾਂ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਜਾਂ ਮਹੋਦਰ, ਨਾਂ ਨਿਕੁੰਭ, ਕੁੰਭਾ, ਜਾਂ ਅਤਿਕਾਯ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ, "ਜੇ ਤੂੰ ਬਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਤਾ ਵੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਇੰਦਰ, ਮੌਤ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਓਟ ਵੀ ਲੈ ਲਵੇਂ, ਤਾ ਵੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਫਿਰ ਰਾਮ—ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਜਾ, ਮਹੋਦਰ, ਤੂੰ, ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੀ ਹੱਤਿਆ—ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ, ਤੇਰੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ—ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੈਰ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਤੀਖੇ ਬਾਂਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਕਾਬ ਦੇ ਪੰਖ ਹਨ, ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਤੂੰ ਫ਼ਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਤੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੱਢਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਵਣ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਨਿਕੁੰਭ (ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਇੰਦਰਜਿਤ, ਪ੍ਰਹਸਤ—ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਦਸ਼ਰਥਪੁਤ੍ਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰੰਤਕ, ਅਤਿਕਾਯ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਾਂ ਅਕੰਪਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਘਵ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੁਸੀਂ, ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ ਹੋ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਸੂਧ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸੱਪ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਐਸੇ ਹੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਆਉਣ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਉ।" "ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ, ਘਟਨ-ਵਾਧੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਜੋ ਉਚਿਤ ਤੇ ਹਿੱਤਕਾਰਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਬਚਨ ਬੋਲਣ।" ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ—ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ—ਬੜੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ।" "ਧਰਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੌਰ, ਹਿੰਮਤ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੱਠ ਮੋੜਿਆ ਹੈ—ਤੇ ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ।" "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ? ਕੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਇੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ? ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ—ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਹਰ ਸਕਾਂ?" ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਗੰਭੀਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਮੱਤ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ; ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਬੱਚਾ, ਹਠੀ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।" "ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਕੌਣ ਰਾਘਵ ਦੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੇ, ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਨ, ਮਾਣਿਕ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਿਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਰਾਣੀ ਦੇ ਦਈਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਸਕੀਏ।" ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਹਿੱਤ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਸੀ, ਕੜਵੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਵੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।" "ਮੈਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੈਦ ਜਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਘੱਟ ਆਂਕਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪਾਲਦੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਕਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੰਵਲ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਗਏ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਵੇਖਿਆ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਫਾਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਹੀਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਾਰਥੀ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਚਾਈ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਕਠੋਰ ਮਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।