ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਦੂਜਾ ਤੀਰ ਚਲਾਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਚੰਗੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰ—ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਮ ਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ, ਸੀਤਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਮਧੁ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਹੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਾ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ; ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੜ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਚਾਹੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਾਂ ਬੇਸਮੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਵੇਂਗਾ। ਕੁੰਭਕਰਨ, ਮੈਂ, ਇੰਦਰਜਿਤ—ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਦਾਨ, ਸਮਝੌਤਾ ਜਾਂ ਵੰਡ—ਸਾਰੇ ਉਪਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੰਖ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਲਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਬਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਸਵੈੰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ। ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਕੌਣ ਚਾਹੂਗਾ ਕਿ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੋਏ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਗਾਏ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ੇਪਿਤ ਕਰੇ? ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਦੋ-ਜੁਬਾਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਰੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।" ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਰਾਵਣ) ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਗੂੰਜਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਭਲਾਈ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। "ਕਿਸ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਨਾਗਣੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ, ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਦੇ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾ ਲੈ ਲੈਣ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਨਾ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਨਾ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਨਾ ਮਹੋਦਰ, ਨਾ ਨਿਕੁੰਭ, ਕੁੰਭ ਜਾਂ ਅਤਿਕਾਯ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਵਿਆ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਜਾਂ ਮਰੁਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ; ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਮੌਤ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾ ਲਏਂ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਅਸੀਂ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਡਰੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, "ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਜਾ, ਮਹੋਦਰ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਰੇ, ਮੇਰੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਨਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੈਰ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਰਾਜਾ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੂਰਖ ਹੀ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਇੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਹਸਤ, ਉਹ ਤੀਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।" "ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਨਾ ਨਿਕੁੰਭ (ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਨਾ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਨਾ ਤੂੰ ਪ੍ਰਹਸਤ—ਤੁਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਾ ਨਰਾਂਤਕ, ਨਾ ਅਤਿਕਾਯ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਨਾ ਅਕੰਪਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵਿਚਾਲੇ ਗੰਭੀਰ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਨਿਣਾਇਕ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।