ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੁਰੰਤ ਝੋਪੜੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਗਉਤਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਗਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਮਿਧਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਗਉਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰ ਨਾਲ ਪੇਲ੍ਹਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਗਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਹ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਫਲਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।" ਰਿਸ਼ੀ ਗਉਤਮ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਉਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ। ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸੜਦੀ, ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਲੀਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰਹਿਣੀ। ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏਗਾ, ਤਦ ਤੇਰਾ ਉਧਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਦਾ ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਨਿਰਮੋਹ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਂਗੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਗਉਤਮ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਫਲਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਗਉਤਮ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਕੇ, ਉਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਫਲਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਫਲਵੰਤ ਬਣਾਓ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਂਡਾ (ਰਾਮ) ਅਜੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਫਲਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਂਡੇ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਉ।" ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੇਂਡੇ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫਲਰਹਿਤ ਮੇਂਡਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਮੇਂਡੇ ਵਾਲੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਹਨ—ਇਹ ਗਉਤਮ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਧਰਮੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚੱਲ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਭਾਗੀ ਅਹਲਿਆ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਹਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਉਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਝਲਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਗਉਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜੇ। ਗਉਤਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਅਤਿਥਿ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!"—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਗਉਤਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਗਉਤਮ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਯਥਾਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਗਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਜ్ఞ-ਸਥਲ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਨਕ ਦੀ ਇਹ ਯਜਮਾਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਗਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਥ ਖੜੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਠਹਿਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?