ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਨੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਮਿਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਿਕੁੰਭ, ਰਭਸਾ, ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਸੁਪਤਘਨਾ, ਯਜਨਕੋਪ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵਾ, ਅਤੇ ਮਹੋਦਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਗਨਿਕੇਤੁ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ (ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਧੂਮਰਾਖਸ਼, ਅਤਿਕਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਬੇਲਮ, ਤੇਜ਼ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ, ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ—ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਮਹਾਂਭਾਵਨਾ ਭੰਗ ਕੀਤੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਤਿੰਨ ਉਪਾਅਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਕਰਮਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਚੋਖਾ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ?" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ?" "ਰਾਖਸ਼ਸੋ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਕਣ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਆਈ ਗਈ?" "ਜੇ ਖਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵੈਦੇਹੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਉਸ ਲਈ ਵਿਰੋਧ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?" "ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਵੈਰ ਪਾਲਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਅਜੈਯ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੌਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਯਕੀਨਨ, ਲੰਕਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।" "ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ; ਮੈਂ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਤੇ ਸੱਚ ਹੈ: ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਤੀਰ ਹੇਮੰਤ ਦੀ ਧੂਪ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਅਣਫੇਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਸ਼ਟਿ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" "ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੋ, ਜੋ ਸੁਖ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਇਆਵਾਨ ਬਣੋ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵਾਂ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਲਾਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਮਿਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਦਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਕਾਫੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਘੰਮਣੀ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਲ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਮਹਲ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਸ਼ਕ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਾਜਸੀ ਅਸਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲਾਭਕਾਰੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਗੱਲਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਅੱਗ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਧੂੰਆਂ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰੇ ਯਜਨ-ਚੌਕ, ਯਜਨ-ਸ਼ਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਪ ਤੇ ਚੀਟੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਚਾਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚੀਕ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸ ਕੇ, ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸੀਤਾ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਲੰਕਾ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।