ਇਹ ਥਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਤਮਾ ਗਉਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਉਤਮ ਮਹਾਰਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਇੰਦਰ—ਜੋ ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਅਹਲਿਆ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਉੱਤੇ ਮੋਹ ਛਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲਾ ਜਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਉਤਮ ਤੋਂ ਬਚਾ।” ਇੰਦਰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਇੰਦਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗਉਤਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਗਉਤਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਮਿੱਧ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਗਉਤਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਸ਼ਟ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਅਨੁਪਜ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।” ਗਉਤਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਗਉਤਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇਂਗੀ। ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਊਂਦੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਵਿਚ ਸੜਦੀ, ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਵੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥਿ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਗਉਤਮ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਅਨੁਪਜ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗਉਤਮ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਅਨੁਪਜ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਅਹਲਿਆ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਢਾ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮੇਢੇ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵੋ।” ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੇਢੇ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਮੇਢੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਗਉਤਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੇਢੇ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੂੰ, ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ, ਉਸ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੁਕਤ ਕਰ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲੱਖਣ ਨਾਲ, ਆਗੂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਤਪ ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਾਂਗ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਧੂੰਏਂ ਵਿਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰ ਧੁੰਦ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਓਹਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਗਉਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੋ ਬੀਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ। ਅਹਲਿਆ ਨੇ, ਗਉਤਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪੈਰੀਂ ਪਾਣੀ, ਅਤਿਥਿ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ-ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਛਾ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!”—ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ। ਗਉਤਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।