ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ-ਕਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਅਜੈ, ਬਲਵਾਨ, ਅਤੇ ਅਣੰਤ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਤੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਲੰਬੀ ਜੰਗ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਨੇਕ ਜਾਦੂਈ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਚਤੁਰੰਗੀ ਸੈਨਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਯਮ ਲੋਕ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਯਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਡੁੱਬੀ ਲਾਈ। ਇਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੰਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਚੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੱਕ ਸਕਦੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਥੇ ਰਹੋ ਜਾਂ ਅਰਾਮ ਕਰੋ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਦੁਰਲਭ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਦਰਿਆ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਡਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਾਰੁਤ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਕੇ ਲੰਕਾ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਇੰਦਰ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਇਹ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ ਹੈ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਨਾ ਲਓ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦੋਗੇ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਸੱਪ—ਸਾਰੇ ਜਿੱਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਸਾਰੇ, ਜੋ ਬੇਖ਼ਬਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਗਏ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਕਦੇ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਵਨ-ਉਦਿਆਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਨਰ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੇ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਤ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਆਵੇ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਰਮੁਖ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਲੰਕਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹੱਲ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਹੈ—ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਵਲੋਂ ਉਪਹਾਸ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਸਾਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਸ ਦਰਿਦ੍ਰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਜੇ ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਖੜੇ ਹਨ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਸਲਾਹ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ: ਜੋ ਯੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਅਥਾਹ ਉੱਦਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਕੁਤ੍ਥ (ਰਾਮ) ਕੋਲ ਜਾਵਣ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਵੇ ਦੇ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ। ਕਹਿਣ ਕਿ ਭਰਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ-ਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨਿਕੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵਜਰਹਨੂਰ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੀਭ ਚੱਟ ਕੇ ਬੋਲਾ, "ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਖੇਡੋ ਤੇ ਮਧੁਰ ਮਦਿਰਾ ਪੀਓ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅੰਗਦ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਦਾਅਵੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।