ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਲ ਸੀ, ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਤक्षक, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਜਟੀ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਅਜੇਹੇ ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੂਰਮੇ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੇਟੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਾਰ ਵਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਏ ਗਏ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਯਮਲੋਕ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਦਾ ਡੰਡਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸੱਪ ਸਹਾਇਕ ਸਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪਤ ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ, ਨੈਤਿਕ ਤੇ ਉਤਸਾਹੀ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਰ, ਰਾਘਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਜੋ ਅਜੇਹੇ ਅਜੇਤੁ ਸੂਰਮੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ—"ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ ਜਾਂ ਅਰਾਮ ਕਰੋ; ਕੇਵਲ ਇੰਦਰਜਿਤ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਆੰਤੜੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੋਖ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਾਥੀ, ਕਛੂਏ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮੇੰਡਕਾਂ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਗਰਮੱਛ, ਮਰੁਤ, ਵਸੁ, ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਈ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਘਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭਰ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਨਾਂ ਚੜ੍ਹਣ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓਗੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਸਰਗ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ—"ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਫਿਕਰੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਗਏ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਦੇ ਵੀ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਨਰ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਲੰਕਾ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਪੇਖਾ ਹੈ—ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਸੜੀ ਹੋਈ ਭਾਰੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਸ ਕੰਗਾਲ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਖੜੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਸਲਾਹ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ: ਜੋ ਯੁੱਦੀ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਅਥਾਹ ਉੱਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਯੰਕਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਕੁਤਥ ਰਾਮ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਘਬਰਾਏ ਗੱਲ ਕਰਣ।" "ਕਹੋ ਕਿ ਭਰਤ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੇ। ਜੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਣ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਨਿਕੁੰਭ, ਜੋ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਸੁਗਰੀਵ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਉੱਲਟ, ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਜਰਹਨੁਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਾ ਬਲ, ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਗਿਣਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।