ਇਹ ਕਥਾ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਾਂਰਾਜ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਰਾਘਵ—ਰਾਮ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਤੇਜੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭਾਵ ਆਇਆ ਕਿ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਲੰਕਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਵਿਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ! ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗਦਾ, ਬਰਛੇ, ਜੈਵਲਿਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਗੋਫਣ ਹਨ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਹਤਾਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਭੋਗਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕਈ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਘੇਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਲਿਆ ਸੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਕੁੰਭੀਨਸੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਗਾਂ—ਵਾਸੁਕੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਜਟੀ—ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਦਾਨਵ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਬੜਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਰ ਫੌਜੀ ਦਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫਾਸੀ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਭਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਯਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਡੁੱਬ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਲੜਾਈ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਕਈ ਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਘਵ—ਰਾਮ—ਤਾਕਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਅਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਰਾਜਨ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਰਹੋ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਲਵੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ, ਆਪਣੀ ਭੁਜਾ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਯਗ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਦਾਨ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਰਛੇ ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਂਤਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮੇਡਕ, ਸਭ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੇ ਤਟ ਵਾਂਗ। ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਲਿਆਇਆ। ਪਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਭਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਤਕ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਹ ਆਸ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਨ ਪੈਣ ਦਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓਗੇ।" ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਬੜੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਿਰਭੀਕ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਸਭ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗੇ ਗਏ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਜੀਵਿਤ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇਗਾ।" ਪ੍ਰਹਸਤ ਆਸ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਨਰ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਉਂਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਰਮੁਖਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੈ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਾਨਰ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ।" ਫਿਰ, ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ, ਉਸ ਦਰਦਨਾਕ ਤਪਸਵੀ ਦੀ, ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਜੈਯ ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਲੱਖਣ ਖੜੇ ਹਨ।" ਵਜਰਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿਉਂਗਾ।" ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਸਲਾਹ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਰਣਨੀਤੀ ਸੁਣੋ: ਜੋ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਤ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੇ ਵੀਰ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭੈਣਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨੀਰ, ਇੰਦ੍ਰਜੀਤ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਰਾਮ, ਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।