ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ—ਰਾਮ—ਨੇ ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਇਹ ਥਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਹਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ?” ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਵਕਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਸ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਤੇ ਪੂਜਨਯ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਨੇ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਅਹਲਿਆ ਨੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਲਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ।” ਫਿਰ, “ਗੌਤਮ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਇੰਦ੍ਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।” ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਝੁਟ ਪਟ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਜੀ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਪਰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਸਤੇ ਔਖਾ ਸੀ, ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਇੰਦ੍ਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੇ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹੇਗੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਉਪਵਾਸ, ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਜਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੇਗੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ।” “ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਤिथि ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਚਾਲੀ-ਨੌਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ gods, ਸਿੱਧਾ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ خاطر ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਰਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।” ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਆਗੂ gods ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਮ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।” “ਰਾਮ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਤੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਦਿਓ।” ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਪਿਤਰਾਂ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਰਾਮ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਘਵ, ਇੰਦ੍ਰ ਕੋਲ ਰਾਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾ; ਇਸ ਤਪਸਵੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।” ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੇ। ਉਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਤੇਜ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧੂੰਆਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ। ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਾਂਗ, ਪਰ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਤੇ ਵਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਹਲਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕਥਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।