ਇਹ ਸਭ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰੁਤ ਦੇਵਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਕ ਮਰੁਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੀਜਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਚਾਰ ਹੋਰ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ," ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਗੇ। "ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ।" ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਾ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ austerities ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। "ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਥਾਂ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।" ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਨ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ; ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਚੰਦ੍ਰ। ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਧੂਮਰਾਸ਼ਵ, ਤੇ ਧੂਮਰਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸ੍ਰਿੰਜਯ। ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਹਦੇਵ, ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਦੱਤ, ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਕੁਤਸਥ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਨ। "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਤਾਵਾਂਗੇ; ਸਵੇਰੇ, ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਜਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ।" ਜਦ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉੱਚਤ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਪੂਛਿਆ। "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵਰਗਾ ਭਾਗਾਂਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਹੁਣ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਚਾਲੀਵੇਂ ਸਰਗਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ?" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਹਥਿਆਰ, ਤਰਕਸ਼ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਯੁਵਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਿੰਝ, ਪੈਦਲ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?" "ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਇਹ ਰੂਪ, ਆਕਾਰ ਤੇ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਿਧਵੰਸ—ਸਾਰਾ ਕੁਝ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਜ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਨਗਰੀ ਦੇਖੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—"ਚੰਗੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਹੈ!" ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੰਨ, ਪਰ惹ਕ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਥਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਪੱਸਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਇਹ ਇਲਾਸ਼ਿਤ੍ਰੀ ਗੌਤਮ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਉਚਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਉਹ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਇਕ ਦਿਨ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਹੈ, ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਹਲਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' " "ਅਹਲਿਆ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਪਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।" "ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।