ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਭ੍ਰੂਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਹੁਣ, ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਦਿਤੀ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੇਤ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਭ੍ਰੂਣ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭ੍ਰੂਣ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਇਹ ਸੱਤ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ; ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।" "ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਤੀਜਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਯੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ।" "ਚਾਰੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।" "ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਣੇ ਜਾਣਗੇ।" ਦਿਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਬਲਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵੀ ਹਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਂਦਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਹੀ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਸੀ; ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਚੰਦ੍ਰ; ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧੂਮਰਾਸ਼੍ਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ; ਧੂਮਰਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ; ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਹਦੇਵ; ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ; ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮਦੱਤਾ; ਸੋਮਦੱਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਕੁਤਸਥ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜੇਤ, ਇਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਮਤੀ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕ ਰਾਤ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਤਾਵਾਂਗੇ; ਸਵੇਰੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਤੂੰ ਜਨਕ ਨੂੰ ਮਿਲ। ਸੁਮਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਧਾਰੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਹਨ ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਹਦੁਰ, ਵਾਘ ਤੇ ਸਾਂਡ ਵਰਗੇ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ?" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਤਲਵਾਰ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ।" "ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲੋਕ ਦੇ ਅਮਰ ਹੋਣ, ਪੈਦਲ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?" "ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਭਾਵੰਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ। ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਰ, ਚਾਲ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ, ਇਸ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਤਿਥੇ ਕਰੀ। ਫਿਰ, ਉੱਚਤ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਜਦ ਜਨਕ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੰਨ, ਪਰ惹ਕਾਸ਼ਮਾਨ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਇਹ ਥਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ?" ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬੋਲੇ, "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਇਹ ਕਦੇ ਮਹਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼।