ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਹੋ ਤਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਕੇ ਉਹ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਧੁ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ: “ਹੇ ਸੁਜਨ, ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋ—ਆਪਣੇ ਮਧੁ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।” ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਗਰੀਵ ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਚਾ ਹਨ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖਲਲ ਪਿਆ।” ਦਧਿਮੁਖ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਚਲਦੇ ਚਲਦੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਬੁਲਾਓ।” ਫਿਰ ਵਚਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਗਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖਿਓ। ਇਹ ਦਧਿਮੁਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਸੰਘਾਰਕੋ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਹਿਆ ਮਧੁ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਬਚਿਆ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਹਨ, ਉਥੇ ਚਲਿਆ ਜਾਵੇ।” ਅੰਗਦ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਯੁਵਰਾਜ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।” ਅੰਗਦ ਦੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਐਸਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਝ ਬੋਲ ਸਕੇ? ਅਕਸਰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ। ਇਹ ਬਚਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਨਮਰਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਵਿੱਖੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਮਰ ਨਾਥ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵਾਨਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਚਲੋ, ਫਿਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ,” ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡੇ, ਆਕਾਸ਼ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਬੱਦਲ। ਜਦ ਅੰਗਦ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮਾ ਕੋਲ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਜਨਕ ਨੰਦਨੀ ਸਿਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ; ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੰਗਲਮਈ ਸਿਤਾ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।” ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਬਲਵਾਨ ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਯੁਵਰਾਜ, ਜੇ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਚਾਲ ਇੰਝ ਹੁੰਦੀ: ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ, ਮਨ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਮਧੁਵਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਜਾੜਿਆ ਨਾ ਜਾਂਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹੇ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਹੌਂਸਲਾ ਰੱਖੋ; ਜਨਕ ਨੰਦਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਹਨੁਮਾਨ ਵਲੋਂ।” “ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ; ਹਨੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੇਤृत्व ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅੰਗਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਮੁਖੀ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਰਣੇ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਪੱਕੀ ਬੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਨੁਮਾਨ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਾਪਤ ਪੁਰਸ਼। ਜਦ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਮਾਣ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਅਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।” “ਮੈਂ ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਉਜਾੜਨ ਤੇ ਮਧੁ ਪੀਣ ਤੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨੇੜੇ ਹੀ ਚੀਖਾਂ ਤੇ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਵਾਨਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਕਾਰਜ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।” ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਉੱਚੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਤਰ ਆਏ।