ਅੰਗਦ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, "ਜਦੋਂ ਅਣੁਚਿਤ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ!"—ਇਹ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਗਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਭੀ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮਧੁਵਨ ਵੱਲ ਐਸੇ ਦੌੜੇ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਬੇਹਦ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਵਨ ਦਾ ਮੀਠਾ ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ ਖਾਧੇ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਹਦ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਫਲ ਖਾਧੇ; ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਦ ਪੀ ਕੇ ਛੱਤੀਆਂ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਤਮਾਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਟਹਿਣੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਮਸਤ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪੱਤੇ ਵਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੇਟ ਗਏ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ, ਕੁਝ ਥੱਪੜਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਚੀਕਦੇ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤ ਪਏ, ਕੁਝ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਮਾਸ਼ੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋ ਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮਧੁਵਨ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਦਧਿਮੁਖ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਨਰ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਖਰੋਚਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਹ ਵੇਖਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਦਧਿਮੁਖ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵਰਦਾਨ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸੀ ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਗੋਡੇ ਖਰੋਚ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਹ ਵੇਖਾਇਆ।" ਦਧਿਮੁਖ, ਜੋ ਮਧੁਵਨ ਦਾ ਮੁਖ ਰੱਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਚਲੋ! ਅਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਘਮੰਡੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸੀ ਰੋਕਾਂਗੇ, ਜੋ ਮਧੁਰ ਸ਼ਹਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।" ਦਧਿਮੁਖ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਧੁਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੂੰਹ ਕੱਟ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਧਿਮੁਖ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਰੱਖਤ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦਧਿਮੁਖ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅੰਗਦ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦਧਿਮੁਖ ਦੇ ਬਾਂਹ, ران, ਤੇ ਮੂੰਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਅੰਗਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੀ ਕਰਤੂਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੇ; ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਮਧੁਵਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਵਿਰਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਸੁਗਰੀਵ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਧੁਰ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁਣ ਫਲ ਲਿਆਵੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਾ। ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਖਲੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਧਿਮੁਖ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉੱਠ, ਉੱਠ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ?" ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ!" ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਐਸੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਧਿਮੁਖ ਉੱਠ ਖਲੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ...