ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅੰਗਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ? ਆਓ, ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਈਏ।" ਉਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਾਨਕ ਦੇ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ; ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਹੋਰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਈਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਾਧੂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਘਵ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਈਏ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਕਲਮੰਦ ਸੀ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੱਕੀ ਰਾਜਾ ਲੈ ਆਵੇ ਜਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਣ।" ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਰਾਘਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਦਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੰਤੋਖ ਪਾਵੇਗਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ।" ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡਾ ਇਹ ਰਾਏ ਉਤਨੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨੀ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸੋਚੋ।" ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਵਾਅਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਇਕਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛਾ ਗਏ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸੁਸੰਯਤ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਲਕਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਇਕ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦਰੱਖਤ ਸੀ। ਇਹ ਮਧੁਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਰੇਸ਼ਯ ਅਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਮਾਤਾ ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਉਪਵਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਉਪਵਨ ਸੀ। ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਮਧੁ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਡੇਰੇ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਧੁ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਸੁਗੰਧਿਤ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਵਨਵਾਸੀ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੇ, ਕੁਝ ਹੱਸਦੇ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੇ, ਕੁਝ ਝੁਕਦੇ; ਕੁਝ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਘੁੰਮਦੇ, ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰਦੇ। ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕਦੇ, ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਕੁਝ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦੌੜਦੇ, ਕੁਝ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ। ਕੁਝ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ; ਹੋਰ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਆਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਆਉਂਦੇ। ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਗਰਜਦੇ ਆਉਂਦੇ; ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਮਸਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਨ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤੇ ਵਡੇਰੇ ਰਖਵਾਲੀ, ਦਧਿਮੁਖ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਵਨ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਕੁਝ ਨਾਲ ਝਗੜਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ। ਪਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਆਤਮ-ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਮਧੁਵਨ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਬਾਹਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਧੁ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਸਤੇ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਵਾਨਰ ਮਧੁ ਪੀ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਜੋ ਐਸਾ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਹੈ!" ਅੰਗਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ... ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਤੇ ਮਧੁਵਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਸਵ ਮਚ ਗਿਆ।