ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਆਓ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ। ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਠਾ ਕੇ ਲੈ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਛਸ ਮਾਰ ਦੇਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਰਾਘਵ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਰਾਘਵ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੂਠ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸ਼ੌਰਯ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦੇਈਏ। ਸਾਡੀ ਇਹ ਮਤ ਉਹਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨੋ।" ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਯ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗੇ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਜੀਵ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਇੰਝ ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਗੌਰਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਇਕ ਐਸੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਜੋ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਸਨ। ਇਹ ਮਧੁਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਚਾਚਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਸ ਬਾਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਾਗ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਮਧੁਰੰਗੀ ਵਾਨਰ, ਮਹਾਨ ਮਧੁਵਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਮਧੁ ਮੰਗਣ ਆਏ। ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਵਾਨਰ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।