ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਮਾਰੀਚ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ। ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰੇ।" ਦਿਤੀ ਦੇ ਇਹ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੈਸਾ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੈਥੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੁਸ਼ਪਲਵ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਜੜੀਆਂ–ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ ਦੱਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਿਰਫ ਦੱਸ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਦਿਆਂਗੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਵੇਖੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫੇਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰਭ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ," ਪਰ ਰੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਰੋ ਨਾ, ਮਾਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਲਾਭ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਹੁਣ ਸੁਣ, ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖੀ ਦਿਤੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰੇ–ਇਹ ਸੱਤ ਭਾਗ ਸੱਤ ਮਾਰੁਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਇਹ ਸੱਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ, ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਣ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ। ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਤੀਜਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਯੂ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਣ। ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਰੁਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ।" ਦਿਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਥਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ, ਕਦੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਵਾਸਥੀ ਸੀ, ਇਥੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੱਥੇ, ਇਕ੍ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਨ, ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਨ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਚੰਦ੍ਰ, ਫਿਰ ਸੁਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੂਮਰਾਸ਼੍ਵ, ਤੇ ਧੂਮਰਾਸ਼੍ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਹੋਇਆ। ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਹਦੇਵ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮਦੱਤ, ਤੇ ਸੋਮਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਮਤੀ ਹੈ। ਇਕ੍ਵਾਕੁ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਿਰੰਜੀਵੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਏ ਹਨ।