ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ—the ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚਤ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਗਈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।” ਦਿਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਮਰੀਚਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: “ਇਸੇ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਪਲਾਵ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਮਸਾਜ਼ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਤੀ ਲਈ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਦਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਣਾਂਗੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੇਗਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ। ਤੇਰੇ ਅਰਜ਼ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਿਤੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਰਵੋਚਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਭੂਣ ਨੂੰ ਸੌ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਭੂਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ,” ਪਰ ਭੂਣ ਰੋਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਰ ਨਾ, ਮਾਰ ਨਾ,” ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਪਸ ਹਟ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਸੌਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸਨ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਭੂਣ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ—ਜੋ ਮੇਰਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।” ਭੂਣ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦਿਤੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਜੈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, “ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੂਣ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।” “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭੂਣ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰੇ: ਇਹ ਸੱਤ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣ। ਇਹ ਸੱਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ; ਇਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।” “ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ; ਤੀਜਾ, ਦਿਵਯਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਚਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚਤ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।” “ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ।” ਦਿਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰਾ, ਬਾਲਾ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, “ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਉਹ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਥੇ, ਦਿਤੀ, ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਹੀ। ਅਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਮਕ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੇ ਇਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ; ਅਤੇ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸੁਚੰਦ੍ਰ।