ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਸਵੀਕਾਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਗਏ। ਵਾਰੁਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਇਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ, ਰਾਮ ਜੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਰਾਮ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਾਰੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਕੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਥੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਿਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੁਸ਼ਪਲਵ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਤਪੱਸਿਆ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੰਦਰ ਉਸਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ—ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੱਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੱਸ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਰਾ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਲਏਗਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਪੈਰ ਰੱਖ ਲਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਰਭ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ,” ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵੰਡਦਾ ਗਿਆ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾ ਮਾਰ, ਨਾ ਮਾਰ,” ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਜ੍ਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਸੀ; ਇਸ ਮੌਕੇ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵਧ ਕਰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।” ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਜੈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਗਰਭ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ—ਇਹ ਸੱਤ ਭਾਗ ਸੱਤ ਮਰੁਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣ। ਇਹ ਸੱਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨ। ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਦੇਵੀ ਸਰੂਪ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ। ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੀਜਾ ਦਿਵਯਵਾਯੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਬਾਕੀ ਚਾਰ ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।