ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਚੀਜਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ, ਵਾਰੁਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਬੂਲੀ ਜਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਅਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰ ਆਖਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਉੱਭਰੇ। ਰਾਮ ਜੀ, ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜੀ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿ্ণੂ ਨੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਵਿ्णੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿ्णੂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਮਾਰੀਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਪਤੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਗਵਾ ਲਈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਉ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ-ਨਾਸਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਉ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦਿਤੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਪਲਵ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਗਈ ਤੇ ਉਥੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਲਈ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਬਚੇ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀ ਲੈਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਰ ਦਿਤੀ ਸੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਗਰਭ ਵੰਡਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰੋ ਨਾ, ਰੋ ਨਾ," ਪਰ ਉਹ ਰੋਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਾ ਮਾਰ, ਨਾ ਮਾਰ," ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਦਰ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਿਰ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਜਦ ਦਿਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਜੈਯ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਸੱਤ ਭਾਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਏਹ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਵਧੀਏ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰੇਂ—ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਸੱਤ ਮਾਰੁਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ ਜਾਣ। ਇਹ ਸੱਤ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨ, ਮਾਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਹੋਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਵਾਯੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਫੀ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ।