ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ "ਪੁੱਤਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਦਮੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਮਿਤ੍ਰ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੈਨਾਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵੀ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।" ਉਹ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਲਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਇੰਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਮੈਨਾਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਚਾ ਲਿਆ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨਾਕਾ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਨਾਕਾ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਨੂੰ ਰਘੁਵੀਰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨਾਕਾ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੈਨਾਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡਟਾ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਨਾਕਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਲੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗੀ।" ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਪੀਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਖ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚਾ ਵਾਅਦਾ ਹੈ।" ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸੁਰਸਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਸ ਯੋਜਨ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਖੋਲ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ—ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਨੂਮਾਨ, ਜਾ, ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਰਘੁਵੀਰ ਦੇ ਪਾਸ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ; ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ! ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਫਿਰ ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਿਆ; ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਲੁੱਟੀ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।" ਜਦ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠਾਂ ਪਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ।" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਲੂਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: "ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਤਾ।" ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਤਿ-ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਇਕ ਔਰਤ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਹਾਸੀ ਮਾਰਦੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਹੀਰੋ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਥੇ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।