ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਚੋਟੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲ ਪਿਆ। ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੇ ਵਾਯੂਦੇਵ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ। ਜਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਹੇਂਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਵਾਯੂਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਾਯੂਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਰਘੁਵੀਰ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਮੈਂ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਨਾਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਯਾਤਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ। ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵੀ ਸੁਰਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗੀ।” ਸੁਰਸਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੰਗ ਉਡ ਗਿਆ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਵਣ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ, ਜਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਆਵਾਂਗਾ।” ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰਦਾਨ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿਤਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਝੱਟੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫੌਰਨ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ। ਖੁਸ਼ ਰਹੁ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਫਿਰ ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਲਪੇਟ ਲਈ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰੁਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾ ਲੱਭੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਆਕਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ।” ਜਦ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਹੇਠਾਂ ਪਈ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਕਿੱਧਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਲਈ ਆਇਆ ਆਹ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ।” ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਹੁਕਮ।” ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾ ਆ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਮੂੰਹ ਵਧਾਉਂਦੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਂਹ ਖੁੱਲ ਗਏ, ਦਿਲ ਨਿਕਲਣ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, “ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।” ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਕਾਰਜ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ। ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਆਵਾਸ ਸੀ, ਵੇਖੀ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਅਣਦੇਖਿਆ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਅੰਤ ਦੀ ਘਣ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਉੱਚਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਾਵੇਂਗਾ।