ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਬਾਂਦਰ ਟੋਲੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ, ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੌੜਦੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੇ ਰੰਗੀਨ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਡਾਲੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਅਚਾਨਕ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਬਾਂਦਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਆ ਉਤਰਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਸੋਹਣੀ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬਾਂਦਰ, ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖਿੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਾਂਦਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ: "ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਣ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: "ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਨਿਰਮਲ, ਇਕ ਚੁੱਟੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੈਲੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸੁਕੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ," ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਨੇ ਸੀਟੀ ਮਾਰੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਗਰਜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਨੇ ਚਰਚਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਲਟ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਪੁੱਛ ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ, ਵੱਕਰੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਕੂਦ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ੌਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ!" "ਸੌਭਾਗ्य ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੌਭਾਗ्य ਹੈ ਕਿ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਜੀ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।" ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਅਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਚਟਾਣਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਟਾਣਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਲੰਕਾ, ਸੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਝਲਕ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅੰਗਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰਿਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੈਠੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਅਠਵੀਂਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਦਰ supreme ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਜਦੋਂ noble ਬਾਂਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਤਦ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ?" "ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮਹਾਨ ਬਾਂਦਰ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਏ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਜਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾ।" ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ: "ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਅਜਬ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।" "ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜੀ ਵੱਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ...