ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਂਗੱਜ਼ਬ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਚਲਣ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਂਗੱਜ਼ਬ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਜਾਮਵੰਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉੱਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਇਹ ਗੂੰਜ ਨਾਹੀ ਆਉਂਦੀ।" ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਉਹਦੀ ਮਹਾਨ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਉੱਛਲ ਪਏ। ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਸਤੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸिरे ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਾਲੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਟਕੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਵਾਨਰ, ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ, ਥੱਲੇ ਉਤਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖ ਵੱਟਿਆ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਡਾਲੀਆਂ ਲੈ ਆਏ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਜਾਮਵੰਤ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਅੰਗਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਇਕ ਚੁੱਟੀ ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮੈਲੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ"—ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਚਾਰੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ—ਕੁਝ ਵੀਸਲ ਕਰਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰ ਉਲਟ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੇ; ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੇ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹਨੁਮਾਨ, ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਤੇਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੀਵਨਦਾਤਾ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗੇ, ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰਾ ਬਲ, ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵਾਹ!" "ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੁਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਜਾ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਲੰਕਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨੁਮਾਨ, ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਅੰਗਦ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਪੰਜਵੀਂ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੰਜੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਫਿਰ, ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।