ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡਰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਹਾਲਾਹਲ ਜਿਹੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੁਬਾਰਾ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਥਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਥਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਥਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਯੁਰਵੈਦ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਧਰਮੀ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰੌਸ਼ਣ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਥਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਨਾਹ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਰਤਨ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਵਾਰੁਣੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਅਸੁਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮਕ ਸਰਵੋਤਮ ਘੋੜਾ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਨਾਸੀ ਹੋਈ; ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਰੀਚਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁਜਨੀਯ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਮਰੀਚਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦੁਖੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਿਤੀ ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕੁਸ਼ਪਲਵ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ, ਲੱਕੜ, ਪਾਣੀ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ। ਮਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਸਾਲ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ! ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮਾਂਗੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ, ਜਦ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਈ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਗਰਭ ਸੌ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਜਾਗ ਪਈ।