ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਸ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਇਕ ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਲਾਭ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੁਝਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਅਧਰਮ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਵੀ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਵ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਫਿਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਦੂਤ ਲਈ ਠੀਕ ਸਜ਼ਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰੋ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਇਹ ਅਧਰਮ ਤੇ ਅਸਭਾਵਿਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨੇਕ ਲੋਕ ਦੂਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਦੂਤਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਹਨ—ਅੰਗ ਵਿਹੀਣ ਕਰਨਾ, ਕੋੜੇ ਲਾਉਣਾ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣਾ—ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਉੱਚ-ਨੀਵ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ Virtuous ਲੋਕ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਧਰਮ, ਲੋਕ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਖੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ—even ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਦੂਤ ਹੈ ਤੇ ਦੂਤ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਉਪਰੋਂ, ਰਾਜਨ, ਜੇ ਇਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ। ਜੇ ਇਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਉਤਾਵਲੇ, ਜੰਗ-ਪਿਆਸੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਲਈ ਉਕਸਾ ਸਕੇ।" "ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਫੌਜ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਅੱਜ ਹੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਮੂਰਖ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਵੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤ੍ਰਿਪਨਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਦਸ-ਮੁੱਖੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ—ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਪੂੰਝ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਪੂੰਝ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਸਾੜੋ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕੁਟਿਲ ਦੇਖ ਸਕਣ।" ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪੂੰਝ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਘੁਮਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਝ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੁਈਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲਪੇਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂੰਝ ਲਪੇਟਦੇ ਗਏ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਵਧਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਲ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਪੂੰਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਭਾਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਦਰੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਕੇ, ਇੱਕ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ-ਦੂਤ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਵਾਪਰੀ।