ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਤਾਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਜੁਝਾਰੂਪਨ ਇੰਨੇ ਵਧੇਰੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੀ ਕੰਬਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਐਸਾ ਵਿਰੋਧੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਧਦੀ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਇਸ ਵਧ ਰਹੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਅਭਿਆਸਸ਼ੁਦਾ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਸਦਾ ਰਥਚਾਲਕ ਵੀ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜੋਤ ਉਲਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਿਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸਿੱਧ ਉਡਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਪੱਠ, ਕੁਲ੍ਹੇ, ਛਾਤੀ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੁਚਲ ਗਈਆਂ, ਜੋੜ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੂੜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਛਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚੱਕਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅਕ੍ਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਜਰਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਜਦ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਕੰਮ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ, ਤਾਕਤ, ਵਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਫਬਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗੂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਕ੍ਸ਼ਾ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਠੰਢੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੋਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰ, ਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਹੇ ਵੀਰ, ਫੌਜਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦਾ; ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਧਰਮ ਅਤੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਨੂੰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੋਚਿਆ-ਸਮਝਿਆ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਜਦ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਫ਼ੌਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਜੰਗ ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਚਾਰ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਥੀ, ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਟੰਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ, ਜੰਗ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਵਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗਜਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਵਧਾ ਲਈ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚੀ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ—ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ, ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਮਾਪ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੜੇ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਡੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਨ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਮੁੜ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਵਿਹੰਗਮ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅਕ੍ਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ।