ਹਨੁਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਕਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਨੀਕਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦਾ ਬਦਲ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵਰਸਦਾ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ, ਅਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਲ ਬਾਂਦਰ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਵੱਡੇ ਕੁਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅਕਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੋਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਵਰਸਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਾ, ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਂਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਕਸ਼ਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। "ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਲਈ ਅੰਦਰੋਂ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਉਸਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੌਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਜ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਧਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਤਸੁਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਪੇੜ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤਿਆਰ, ਭਾਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਪੇੜ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜਿਸਦਾ ਰਥਚਾਲਕ ਹਨੁਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਵਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੁਆ ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਮਰੇ ਹੋਏ। ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਾਤਜ ਸਿਧ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਪਕੜਦਾ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਕਸ਼ਾ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਰਾਣ, ਕਮਰ, ਛਾਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੁਚਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਤਸੁਤ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਬਾ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ, ਨਾਗ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਪ੍ਰਿੰਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਯੁਤਪਤੀ ਦੇ ਪੁਤਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਤੁਰੰਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਅਠਵਾਂ ਚੈਪਟਰ ਸੁਣੋ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਅਕਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਕੰਮ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਯੋਜਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਹਥਿਆਰ ਕਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਕਲਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਜੰਬੂਮਾਲੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜ ਸ਼ੌਰਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂ ਵੀ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਫੌਜ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਰਥ—all ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਕਸ਼ਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਪਰ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ।" "ਇਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਠੱਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਖ, ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਉਤਮ।" "ਹੇ ਸ਼ੌਰਵਾਨ, ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਮਾਰੇ, ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ; ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਤਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਡਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਜੋ ਹਾਲੇ ਅਧੂਰਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।" "ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਇੰਦਰਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਜੰਗ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਫੇਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਪੂਰਨਮਾਂਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰਜਿਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਚਾਰ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।