ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਦੋ ਤਿੱਖੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਗਰੁੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਬ ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਭਾਸਕਰਣ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਸਕਰਣ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਿਸ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਪੰਜ ਸੇਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬਾਕੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੋਧੇ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰਥ—ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸੇਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਤਿਆਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲੋ, ਸਤਵੀਂ ਚੈਪਟਰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪੰਜ ਸੇਨਾ-ਪਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਕਸ਼ਾ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਕਸ਼ਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਨਵਾਂ ਉਗਦਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਤਨ-ਜੜੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਰੁਕਾਵਟ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕਵਰਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਕਸ਼ਾ ਨੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਵਲ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਸ਼ਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਬੈਠਾ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਚਿੰਤਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਦਮਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਅਕਸ਼ਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਅਕਸ਼ਾ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਜੇਤਾ ਤੇ ਅਥਾਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਵਿਲੱਖਣ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਅਕਸ਼ਾ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਗੂੰਜੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਤਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਕੰਪੇ ਨਹੀਂ; ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਅਕਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਮੁਕਾਬਲੇ 'ਚ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲਿਆ। ਅਕਸ਼ਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਪਤੰਗੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰੇ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਉਗਦਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ-ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨੇ, ਅਕਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਕਸ਼ਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ। ਅਕਸ਼ਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਦਾ ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ, ਅਕਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ ਤਿੱਖਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ। ਅਕਸ਼ਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵੀਰਤਾ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਵੱਡੇ ਕੂਏ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਆ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਗਰਜਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਭੈੜਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਅਕਸ਼ਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਰਥੀ, ਹਨੁਮਾਨ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਭੈੜੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ। ਅਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵਿਚਾਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਡੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗਰਜਿਆ—ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ—ਲੜਾਈ 'ਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਨਵਾਂ ਉਗਦਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਯੁਧ-ਕਲਾ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ 'ਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਤਿ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।