ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪੇ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਮਕ ਦਾ ਹਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਧਰ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ, ਸਟੀਲ ਦੇ ਤੇਰ, ਜੋ ਕਿ ਨੀਲੇ-ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਬੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਪੰਜ ਤੀਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਬੰਦਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਛਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਫਿਰ ਦੁਰਧਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ, ਕਮਾਨ ਤਾਣ ਕੇ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਬੰਦਰ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਰਧਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਧਰ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਉਸਦੀ ਛਲਾਂਗ ਨਾਲ ਅੱਠ ਘੋੜੇ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਤੇ ਪੌਲ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਦੁਰਧਰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਛੁੱਟ ਗਈ। ਦੁਰਧਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਯੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਛਲ ਕੇ ਆਏ। ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੁਸਤ ਗਰੁੜ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਬੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਬੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਘਾਸਾ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਭਾਸਕਰਣ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨੇ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ-ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਾਸਕਰਣ ਨੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਲੋਂ ਲੱਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦਰ ਦੇ ਅੰਗ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਰਕਤ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਇਹ ਪੰਜੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬੰਦਰ ਨੇ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਵਿੱਚ, ਬੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਬੰਦਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਦ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੰਜ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਝ ਉੱਠਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹਵਨ ਲਈ ਅੱਗ ਬੁਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਤਰਕਸ਼, ਅੱਠ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਰਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਬਲ ਬੰਦਰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਸ਼ ਨੇ ਜਦ ਉਸ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੱਗ ਦਾ ਗੁੱਚਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋਵੇ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਬੰਦਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈਅ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੂਰਜ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਦਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਤੇ ਅਟੱਲਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਅਕਸ਼, ਜੋ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਥੱਕਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਕਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਤੀਰ ਤਾਣ ਕੇ, ਬੰਦਰ ਵੱਲ ਤਾਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਇੰਨਾ ਅਨੋਖਾ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਰੁਕ ਗਈ, ਹਵਾ ਨਹੀਂ ਵਹੀ, ਪਹਾੜ ਕੰਬੇ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਬੰਦਰ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਬੰਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।