ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ pavittar paani ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਖ ਧੋਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਰਘੁ ਕੁਲ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਾਗੀਰਥ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁਰਖੋ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੱਜੂਦ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।" "ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ pavittar ਗੰਗਾ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਣ ਕਰਕੇ 'ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੋਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਚਾਹੇ ਉਹ kitne ਵੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਿਲੀਪ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਪਰ ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਅਵਤਰਨ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਰਾਜਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਕਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸਭ ਦੇ ਦਾਦਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਯੁ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਂਤਾਲੀਵੇਂ ਸರ್ಗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸਿਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪੰਜਤਾਲੀਵਾਂ ਸਿਰਾ ਆਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੁਨਿਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਗੰਗਾ ਦੇ pavittar ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।" "ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ pavittar ਕਥਾ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਦੇ, ਲੰਘਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਓ, ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ pavittar ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।'" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਡੂੰਘੀ ਨਦੀ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਨੌਕਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਧੂ ਸਮੂਹ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ। ਉਥੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੁਨਿਵਰ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।