ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਗ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਲੁੜਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਰਹੀ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਤੇਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਟਪਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਿੰਕਰ ਨਾਮਕ ਅੱਤ ਬਹਾਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿੰਕਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਲਾਠੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਮਹਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਡੇ, ਦੰਦ ਭਿਆਨਕ, ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਬਲ ਬੇਹੱਦ ਸੀ। ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਵੱਲ ਪਰਵਾਨੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਲਾਠੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ, ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਧੁੰਮ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਪਈ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ ਸੁਗਰੀਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਥਾਹ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾਂ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੀ ਜੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗੱਜ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੋਂ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਨਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਗਰੁੜ ਜਲਦਾਜ਼ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਦੌੜੇ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤਿੰਤਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਕਿੰਕਰਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਚੈਤਯ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ। ਉੱਚੇ ਚੈਤਯ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਵ੍ਰਿੱਛ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ! ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ ਸੁਗਰੀਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ! ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾਂ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ—ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ—ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਭਵੰਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।