ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਰਖਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਜੀ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਨ, ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ pavittar ਜਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਧੋਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖ ਪਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਖ ਵਿਲੀਨ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਗਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਲ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਗਣ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗੀਰਥੀ ਵੀ। ਤੂੰ ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ—ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਤੇ ਦਿਲੀਪ—ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਪਰ ਤੂੰ, ਭਗੀਰਥ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਮਾਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਤਦ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਗੀਰਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਆਯੁ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਥਾ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਹਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਤ ਤਾਂ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।" ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮੂਲਯਵਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਹੁਣ ਆਓ, ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।" ਉਥੇ, ਇੱਕ ਨਾਉ ਜੋ ਸਾਧੂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਆ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਾਈ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਸੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।