ਜਦ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੱਪ ਦੂਜੇ ਸੱਪ ਦੇ ਪੈਰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵੰਡ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਅੱਗੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਰਾਜਨ! ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਿਰਤ ਹੈ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, “ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੀਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਵਾਨਰ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਦੂਤ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਦ ਇਸਨੂੰ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਦੀਆਂ, “ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਿਰਣ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਟਿਕਾ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਸਿਰਫ ਜਿੱਥੇ ਜਨਕੀ ਜੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਬਚਾ ਲਈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਾਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਜਾੜੀ ਨਹੀਂ।” “ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੋਹਣਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੜੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਂਦੀਆਂ, “ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕੀਤੀ?” ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਕਿ ਕਿੰਕਰ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ—ਕਿ ਜਾਓ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ ਲਵੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲੇ ਕਿੰਕਰ, ਹਥੌੜੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਮਹਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜਣ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਦੇ ਵਾਲੀ ਜੁਝਦੀ ਲੂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਝਪਟਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤੇਜੋਮਈ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਧੁਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਕਾਂਪ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਘੋਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਰਾਮ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀਰ ਹਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਖੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਫਿਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਵਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ (ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ) ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਡਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਅਜੇਅਯ ਹੈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜੋ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਤਿਰਤਾਲੀਸਵੇਂ ਸੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਿੰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਵਾਟਿਕਾ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਚੈਤ੍ਯ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਚੈਤ੍ਯ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬੇਅੰਤ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।