ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਗਮ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲੰਕਾ ਤੱਕ ਇਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ। ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਲੰਕਾ ਆ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖ, ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਜਲਦੀ ਚਮਕਣਗੇ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸਬਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਨੀ ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਥਲੀਏ, ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਵੇਖੇਗੀ। ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਘਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ। ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਦਲ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਖ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਵੇਖੇਗੀ। ਲੰਕਾ ਤੇ ਮਲਯਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਬੜੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਗਰਜਦੇ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੇਗੀ। ਰਾਮ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰੁੱਤ, ਅਸਾਂਤੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਪੀੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਨਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ। ਤੂੰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਭੀੜ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਆਮਦ ਹੋਵੇਗੀ—ਸਬਰ ਕਰ, ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਮਿਲੀਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ। ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕਨਿਆ ਸਮਾਨ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹਿਆ, “ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਬਿਜਾਈ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਰਾਮ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇੰਝ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਨਲ ਪੈਂਕਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਗਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਲਾਈ ਸੀ ਜਦ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰਨ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਹੈ? ਇਹ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਲਈ ਭੇਜ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਯਾਤਨਾ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਜੀਵਨ ਜ਼ਰੂਰ ਨਿਭਾਵਾਂਗੀ; ਪਰ ਜੇ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ: ਰਾਮ ਤੇਰੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੁਣ ਰੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਮਾਤਾ, ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ। ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਚੂੜਾਮਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ।” ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਨ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਚੂੜਾਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ; ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁਖੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ, ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਹਨੂਮਾਨ, ਮੇਰੀ ਖੈਰ-ਖਬਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਤੂੰ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਦੱਸਣਾ; ਤੇਰਾ ਯਾਤਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।