ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਲੁਕਵੇਂ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਠਹਿਰ ਜਾਓ; ਕੁਝ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੜਪਾਏਗਾ, ਮੇਰੇ ਪੀੜ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜ ਵਧਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸ਼ੱਕ ਹੈ। ਆਖਰ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੋ ਭਾਈ, ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਨਗੇ? ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਹੀ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਗਰੁੜ, ਤੂੰ, ਜਾਂ ਵਾਯੁਦੇਵਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਘਾਰਕ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਫਲਤਾ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸੂਚਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਅਜੇਹਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪੇ ਹੋਏ ਨਾਇਕ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਤਰਕਯੁਕਤ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੱਦਦ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਵਿਦੇਹਨੰਦਨੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ, ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਚਣ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਰ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀਲੇ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਘੁੰਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰੇ ਹਨ; ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਾਤਾ; ਆਪਣਾ ਸੋਗ ਛੱਡ ਦੇ। ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਇਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਕੱਠੇ ਲੰਕਾ ਆਉਣਗੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਮ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਧੀਰਜ ਧਾਰ। ਜਲਦੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੇਖੇਗੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸਾਕਾ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗੀ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ, ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰ, ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਘਾਰਕ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੇ, ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖੇਂਗੀ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜੋ ਨਖ਼ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਲੰਕਾ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਨਰ ਦਲ ਵੇਖੇਂਗੀ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਿਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੋ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇਂਗੀ। ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਜਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਦੋ ਭਾਈ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਵਾਯੁ ਵਰਗੇ, ਤੇਰੇ ਅਸਰਾ ਹਨ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ—ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਮੁੜ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤੱਕ ਧੀਰਜ ਰੱਖ। ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਚਕ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣ। ਜਦ ਹਵਾਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਤਮਾ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਕਨਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਓਸ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਖਿੜੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਖੇਤ ਬੀਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਕੰਡਾ ਜੋ ਮੈਂ ਕਾਗ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਗਲ ਤੇ ਲਾਲ ਚੂੜੀ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਈ ਸੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਤਾਇਆ ਕਿ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਣਗੇ।