ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਘਵ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਓਰੋਂ ਸੁਖ-ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਦਾ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ; ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਣ।” ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ, ‘ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਊਂਗੀ, ਹੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।’ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛਲ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।” ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਚੂੜਾਮਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।” ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਰਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਓਹਦੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚੂੜਾਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਨਕ ਰਾਜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਚੂੜਾਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਚੂੜਾਮਣੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮਾ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ: ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ।” ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ, ਸੋਚ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਉਪਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੋਚ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।” ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ ਸੀ, ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਸੁਖ-ਸੰਦੇਸ਼ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਗਰੀਵ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣਾ।” ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰ। ਹੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਜਰੂਰ ਦੱਸੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂ। ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਘਵ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਲਗਾ ਲਵੇਗਾ।” ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਰਾਮਾ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਠੀਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਨਕਪੁਤਰੀ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।” ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹਦੀ ਘਣੀ ਭਗਤੀ ਸਮਝ ਆਈ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਜਾ; ਅੱਜ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਿਕਲੀਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਖੀ ਲਈ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਇਕ ਛਣਕ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਆਰਾਮ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇਗਾ।” ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੀ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਹੀ ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ: ਗਰੁੜ, ਤੂੰ, ਜਾਂ ਪਵਨਦੇਵ। ਇਸ ਕਰਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਉਪਾਏ ਸੋਝੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਤੂੰ ਹੀ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈਂ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਮਾ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਉਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ, ਆਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਮਾ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਣਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।