ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉੱਥੇ ਹੰਢਦੀਆਂ ਮਛਲੀਆਂ, ਮਕਰ, ਅਤੇ ਸਾਪ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਝਲਮਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਵਗਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਸਮਾਨ ‘ਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੰਗਾ ਕਦੇ ਤੇਜ਼, ਕਦੇ ਵਕਰੀ, ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਗਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੜ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਭਗੀਰਥ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—all ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਜਲਚਰ ਜੀਵੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਭਗੀਰਥ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ। ਏਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਨਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਹਨੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਸਥਾਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਸਥਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਜਹਨੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਹਨੂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ। ਤਦ ਜਹਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨੋਂ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਜਾਂ ਜਾਹਨਵੀ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉੱਥੋਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਖ ਧੋਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਰਾਖ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਹਾਨ ਸਾਗਰ ਦੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲਿਆ ਰਹੇਗਾ।" "ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਤਵ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਹੈਂ। ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦਿਲੀਪ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।" "ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਅਵਤਰਨ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਗਰਾਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।