ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੋ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਮਛਲੀਆਂ, ਸੱਪ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਚਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵਿਦਿੁਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਭੀ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ। ਨਦੀ ਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਗਦੀ, ਕਦੇ ਵੱਕਰੀ ਰਾਹੀਂ, ਕਦੇ ਫੈਲ ਕੇ। ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗਦਾ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦਾ। ਵਾਰ ਵਾਰ, ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲਏ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਗੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—all ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਾਗੀਰਥ ਜਾਂਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ। ਜਲਚਰ ਭੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਹਨੂ ਦੇ ਯਜਨ ਸਥਲ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਸਥਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਤਤਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਹਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਜਹਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਜਾਹਨਵੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਥੋਂ ਗੰਗਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਾਗੀਰਥ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਖ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਡਾਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗੀਰਥ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋਈ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹਨ, ਭਾਗੀਰਥ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ, ਮਹਾਨ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਰਹੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ। ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਭਾਗੀਰਥੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਅਮਸ਼ੁਮਾਨ ਤੇ ਦਿਲੀਪਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਪਰ ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਕਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਤਮ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਫਲ ਹੋਈ, ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।