ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ। ਰਾਮਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਕੇ ਡਿੱਗੀ। ਉਹ ਗੰਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾ ਲੈਣਗੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਹਲਾਦਿਨੀ, ਪਾਵਨੀ ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਧਾਰਾਵਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰਬ ਨੂੰ ਵਹੀਆਂ। ਸੁਚਕਸ਼ੁ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੁ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ। ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵਹੀ। ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਵੱਡੀ ਗੰਗਾ ਸਾਹਮਣੇ-ਸਾਹਮਣੇ ਵਹੀ, ਤੇ ਭਗੀਰਥ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ, ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਏ, ਅਤੇ ਡੋਲਫਿਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਸਿੱਧ—all ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ। ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਨੌਕਾਵਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮੱਛੀਆਂ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉੱਡਦੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ। ਕਦੇ ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵਕਰੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿੰਦੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋ ਬੈਠੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਭਗੀਰਥ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਜੋ-ਜੋ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜਿਧਰ-ਜਿਧਰ ਭਗੀਰਥ ਗਿਆ, ਉਧਰ ਚਮਕਦਾਰ ਗੰਗਾ ਵੀ ਵਹੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਫਿਰ ਜਹਨੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਹਰਕਤ ਵੇਖ ਕੇ ਜਹਨੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਹਨੂ ਮਹਾਤਮਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਹਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ "ਜਾਹਨਵੀ" ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਮੁੜ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਅਖੀਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਪੂਰੀਤਾ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਹੀ। ਭਗੀਰਥ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ।